2009/Oct/07

อย่างที่บอกไปแล้วว่าไปทำงาน event

ซึ่งจำไม่ได้ว่าบอกไปหรือยังว่าของ TCEP ซึ่งเป็นองค์กรที่ใหญ่มากอ่ะ
งานของเราก็คือเช็คเอกสารลูกค้า เราได้นั่งเคาเตอร์ 1 เช็คประเทศ A - G
ห้องที่ทำก็เป็นห้องประชุมขนาดกลางอ่ะ (ห้อง Lotus Suit 13 โรงแรม Centara Grand)
เอาโต๊ะยาวมาตั้ง แล้วก็เอาเก้าอี้มาตั้งหลังโต๊ะ 3 ตัว  เอาที่กั้นมากั้นให้ต่อแถว แค่นี้ก็เป็นเคาเตอร์ 3 อันแระ 55
จริงๆก็นั่งอยู่หลังโต๊ะเดียวกัน แต่เพื่อให้ง่ายก็จะเรียกว่า โต๊ะ 1-2-3 แล้วกันนะ
ห้องเราเนี่ย จริงๆก็มีกัน 4 คน เช็คเอกสารอยู่หลังเคาเตอร์ 3 คน อีกคนยืนที่ประตูคอยถามว่ามาจากไหนแล้วบอกว่า้ต้องไปเคาเตอร์ไหน
แล้วก็มีหัวหน้า โต๊ะเค้าจะอยู่ใกล้ประตู เผื่อว่าเราหรือลูกเค้ามีปัญหาอะไร แล้วก็คอยดูแลลูกค้าด้วย แต่พี่เค้าก็ต้องเดินไปไหนมาไหนบ้าง
เกริ่นพอเข้าใจแล้วก็มาเล่ากันเลย~

 

วันแรก (เมื่อวาน)
เหนื่อยมากๆ เพราะลูกค้ามาเยอะมากกกกก มาเกือบๆ 200 คน (จากทั้งหมด 300)
ไปถึงตอนเช้า 9 โมง (เริ่มทำการ) คนก็ต่อแถวยาวเหยียดทุกเคาเตอร์แล้ว (มีทั้งหมด 3 เคาเตอร์)
แหม ให้มาเอาตังคืนนี่รีบเชียวนะ (ใครจะไม่รีบ 55)

เรื่องที่ประทับใจก็คือ หัวหน้าเราน่ารักมากเลย ชื่อพี่เป้ น่าร๊ากน่ารัก ใจดีมาก แล้วก็ชิวๆ มาก ชวนคุย แล้วก็เม้าๆ กับพวกเราด้วยแหละ เล่านู่นเล่านี่ให้ฟัง แล้วก็คอยดูแลด้วย ใจดีอ่ะ ♥

ที่ประทับใจกว่านั้น (ซึ่งไม่เห็นควรจะประทับใจมากกว่าตรงไหนเลย แต่ว่า.........)
มีลูกค้าคนนึง หล่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก (นี่แหละเหตุผล 555)
มาจากสิงคโปร์ แต่หน้าญี่ปุ่นโคตรรรรรรรรรร (แต่ก็รู้ว่าไม่ใช่อยู่แล้ว เพราะรายชื่อลูกค้าไม่มีใครมาจากญี่ปุ่น)
เค้าญี่ปุ่นแบบผิวแทนนิดๆ อ่ะนะ ไม่ใช่ขาวๆ แห้งๆ 555555
ผมนี่ทรงอย่างกะเทปเป้เวรี่คิวท์ หน้าก็แนวนั้นเลยอะ ตายๆๆๆๆ ใส่สูทด้วย ดูดี๊ดูดี (ส่วนใหญ่ลูกค้าก็ใส่ชุดธรรมดาๆ เสื้อยืด กางเกง ไรงี๊ชิวๆ)
แต่ว่า เค้าอยู่เคาเตอร์ 3 เพราะเค้ามาจาก Singapore (ซึ่งไม่ใช่ประเทศในความรับผิดชอบของเรา "A- G" แงๆ)
ประเด็นสำคัญอยู่ตรงนี้ ในขณะที่เพื่อนเราตรวจเอกสาร/เอาเอกสารมาซีรอกซ์ ฯลฯ ที่เค้าไม่ต้องทำอะไร
เค้าจะยืนเอียงตัวหันหน้ามาทางเราซึ่งทำให้เค้า face ทุกคนที่อยู่หลังเคาเตอร์
แล้วก็โปรยยิ้มหวานนนนนนนนนนนนนใส่ ยิ้มมมมม ยิ้มจริงๆ ยิ้มมมมมมมมมอยู่นั่นอ่ะ
ตอนที่เค้าเข้ามา ห้องว่างมาก มีเค้าเป็นลูกค้าคนเดียว เรากับเพื่อนโต๊ะ 2 เลยไม่มีไรทำ ก็หันไปมองเผื่อต้องช่วยอะไร (และมองลูกค้าเพราะว่าเค้าหล่อ *///////*)
แต่ก็แบบดู paper ตัวเองบ้าง คุยกับเพื่อนอีกคนบ้าง หันไปมองบ้าง สลับๆกัน
แต่ทุกครั้งที่มองไป คุณลูกค้าหน้าหล่อจะยิ้มให้อยู่ตลอด แบบยิ้มได้อี๊กกกกก ยิ้มไปไหน๊
เค้าก็อยู่ในห้องประมาณ 3-5 นาทีได้ พอเค้าออกไปซักพัก (และมีลูกค้ารายอื่นมา แล้วก็ไป แล้วทุกคนก็ว่าง)
เราก็ "แก คนนั้นอะ" ทุกคนก็ "อ๋อ คนนั้น" / "โคดหล่อ" / "น่ารักเนอะ" / "โคด" / "หล่อมากกกกกกกก"
คือไม่ต้องถามกันแล้วว่าคนไหน "คนนั้น" เป็นอันรู้กันทันที 5555
ตาพี่เป้บอก "อ๋อ คนเมื่อกี๊ที่มาจากสิงคโปร์น่ะนะ" เอ่า ร่วมด้วยช่วยเม้ากันใหญ่ XDD
เพื่อนเราที่โต๊ะ 3 บอก "แก เค้าเป็น Managerด้วยนะ" หะ...!!!!!!!!!! หน้าเด็กขนาดนี้นี่นะเป็น Manager!! มายก้อดดดดดดด!! (อ่อ ใส่สูทเพราะเป็น Manager นี่เอง)(คนที่เราทำเป็น Buyer ทั้งหมด ไม่ใช่โต๊ะตรูเห็นๆ ยังไงก็ต้องไปโต๊ะ 3 งื่ออออ)
เพื่อนที่โต๊ะ 2 บอก "แต่เค้ามีตีนกาด้วยนะ ไม่เด็กหรอก" / "แต่เค้าหน้าเด็กนะแก" / "เป็น manager ตั้งแต่ยังหนุ่มเลยอะ"
โต๊ะ3 "ชื่อ Eddie" "หล่อเนอะ" / เรา"หน้าตาญี่ปุ่นมากอ่ะ" / "ใช่ โคดเหมือนเลย"
เม้าเข้าไป เพราะว่าหล่อจริงๆ และเป็นคนเดียวที่หล่อเลยอะ 5555
(คนเมกา ยุโรป ก็หน้าตาดีบางคน แต่ไม่มีใึครหล่อขั้นเทพอย่างงี๊หรอก แถมยังโปรยยิ้มได้อี๊กกกกก)

มีพี่อีกคน ชื่อพี่อุ้ย เค้าอยู่อีกห้องนึง ทำคนละแผนกกับเรา(และพี่เป้)
แต่เค้าทำอะไรซักอย่างที่มันเกี่ยวกับเราเหมือนกันอ่ะ
Anyway, เราเจอพี่เค้าแล้วเมื่อวันก่อนหน้านี้ เพราะพี่เป้เรียกมาบรีฟงานก่อนครึ่งวัน แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกับพี่เค้า เห็นหน้าเฉยๆ
พอวันที่เราเริ่มทำงาน คือวันแรกเนี่ย พี่เค้าก็เดินมาห้องเราบ่อยมาก วันนึงเดินมากี่รอบไม่ีรู้
ตอนเช้าๆเนี่ย มาคุยกับพี่เป้ (เรื่องงาน) มาพูดๆเสร็จแล้วก็ไป แล้วเดี๋ยวก็มาใหม่
พอหลังบ่าย เริ่มคุยกับพวกเราบ้างอะไรบ้าง แต่พี่เค้าดูนิ่งๆ หน่อยอ่ะ ไม่เม้าเท่าพี่เป้หรอก แต่เค้าก็ยืนคุยอยู่แถวประตู
ซักพัก เริ่มมานั่งตรงเก้าอี้ที่เรียงไว้ติดกับผนังฝั่งเราเผื่อลูกค้านั่งรอ(อีกฝั่งไม่มี) เก้าอี้นี้ยังอยู่เขตหน้าเคาเตอร์
เวลาพวกเราคุยกันพี่เค้าก็ขำๆบ้าง
ซักพัก เริ่มคุยด้วยบ้าง (ระหว่างนี้ก็เดินไปเดินมาอยู่ตลอด คิดว่าคงไปทำงาน แต่พอว่างแล้วต้องมาห้องนี้ เป็นอะไร 55)
ซักพัก มานั่งเก้าอี้ที่อยู่ข้างผนัง เยื้องไปข้างหลังเรานิดนึง ห่างกันประมา๊ณ 1 ก้าวยาวๆ นั่งฟังเราเม้ากัน
(มาอยู่หลังโต๊ะละนะ 55)
แล้วซักพัก ก็เริ่มเม้าด้วยมากขึ้น (แต่ก็ยังไม่ถือว่ามากหรอก 55)
ประเด็นอยู่ที่ พี่อุ้ยนี่หน้าตาเกาหลีมาก และพี่อุ้ยใส่สูท เวลาเดินเข้ามานึกว่าลูกค้าทุกที (แต่รายชื่อลูกค้าก็ไม่มีเกาหลี 55) ยังไงๆหน้าพี่ก็ไม่ใช่คนไทย
เราก็บอกไปว่า "พี่หน้าตาเกาหลีมากอ่ะ" / "หรอ" / "ใช่ เหมือนมากกกกก" พี่เค้าก็ขำๆ
เราก็เรียกเค้าว่า โอปป้า พี่ชอลฮี ชอลฮีโอปป้า เพราะเราว่าหน้าเค้าเหมือนพี่ชอลฮีมาก
(ใครดู Family Outing จะรู้ แต่หน้าพี่เค้าไม่มึนและโง่เท่าพี่ชอลฮี XDDD~ <<<ว่าพี่ชอลฮีทำไมเนี่ย?)
แต่พี่เค้าไม่รู้จักหรอก เพราะพี่เค้าไม่ได้ดู
(พี่เป้ก็เอาและ "มันคือรายการอะไรอ่ะ แล้วมันเป็นไงอ่ะ แล้วยังไงอะ" ฮิฮิ)
เราก็ยังเีรียกเค้าต่อไป กร๊ากๆๆๆ

เออใช่ ทางโรงแรมเค้าจัดขนมไว้ให้คณะกรรมการ CTEP ด้วย ห้องก็อยู่ถัดไปจากห้องเราหน่อย พี่อุ้ยเค้าอยู่ห้องนั้น
พี่เค้าก็ชอบเดินมาถาม เอาขนมมั้ย น้ำชา กาแฟมั๊ย ... ซึ่งทุกครั้งที่ีพี่มาถาม พวกเราก็ผลัดกันลุกไปคีบๆมาคนละจานสองจาน กร๊ากๆ
แต่เวลาประชุมจะเข้าไปเอาไม่ได้
พอประชุมเสร็จปุ๊บ หรือไม่มีใครใช้ห้อง พี่เค้าก็จะเิดินมาถามและ "ขนมมั้ย?" (บอกแล้วว่ามาบ่อย)
แล้วพอเราลุกเดินไป พี่เค้าก็ accompany ไปด้วย ฮ่าๆ
ใจดีไปไหนพี่ชอลฮี *v* (เอาของกินมาล่อ ดีทั้งนั้นอะ 55555)

 

วันที่สอง (วันนี้)
ลูกค้าน้อยโคดๆ เพราะมากันเมื่อวานไปหมดแล้ว นั่งเม้าสบาย เดินไปหยิบหนมมากิน ชงชามากิน กินๆๆ

วันนี้ พี่เป้เล่าเรื่องงานให้ฟัง ว่าเคยทำงานที่ไหน เคยได้ที่ไหนแล้วไม่ได้ทำ ตอนนี้มีงานไหนเปิด เงินเดือนเท่าไหร่ แล้วเราพึ่งได้รู้ว่าพี่เป้อายุ 30 O_O!!!!
คือพี่เป้หน้าเด็กมาก ไม่มีใครเชื่ออ่ะ เหมือนอายุ 25 ไรเงี๊ยะ ทุกคนก็ไม่เชื่อกันใหญ่ พี่เป้นี่จะลอยยย 

วันนี้พี่เป้ดูพาสปอร์ท Mr.Eddie (ยังไม่จบ 555) เค้าบอกว่า หน้าตาไม่เห็นดีเหมือนตัวจริงเลย เราเลยขอดูบ้าง เราว่าหน้าเค้าก็หล่ออยู่ดีแหละ แต่ว่ายังไม่เซ็ทผม เลยสรุปว่า หล่อเพราะทรงผม, but still หล่อ
เราก็เดินกลับมานั่งที่โต๊ะ เพื่อนเราถาม "เค้าอายุเท่าไหร่อ่ะพี่เป้" / พี่เป้ดูปีเกิดแล้วก็บอกให้ทาย
เฉลย ... 1977 o_o!!
มิสเตอร์ Eddie สุดหล่อหน้าเด็กอายุ 32 O_O!!!!!!!!!!!
แต่ก็ยังหล่อ และเป็น Manager (และเพราะตำแหน่ง เลยต้องรวย) และหน้าเด็ก และหล่อ 555

วันนี้พี่ชอลฮีมาที่ห้องบ่อยกว่าเดิมอี๊กกกกกกกกก และมาพาไปตักขนมเหมือนเดิม ตอนกลับก็ถามว่าพี่่ช่วยถือมั้ยด้วย แต่เราเกรงใจเค้าเลยบอกว่าไม่เป็นไรค่ะ
แล้ววันนี้พี่เค้าก็คุยมากกว่าเดิม
อยู่ๆ เพื่อนเราก็ถามว่าพี่เค้าชื่ออะไร พี่เค้าไม่เคยแนะนำตัวอะไรเลยอ่ะ เราก็เลยบอกว่า ชื่อพี่อุ้ย (ที่รู้เนี่ย เพราะได้ยินพี่คนอื่นเรียก 555)
เสร็จแล้วก็เลยได้แนะนำตัวกันเป็นทางการ พี่เค้าก็เลยได้รู้จักชื่อเราทุกคน แต่กว่าจะรู้ก็เย็นและ ใกล้จะกลับบ้าน 55

แต่ก่อนหน้านั้น ตอนที่พี่เป้ไม่อยู่ พี่เค้าก็เดินเข้ามา บอกว่า "พวกเราทำอะไรกันรึเปล่า พี่เป้เค้าบอกว่าดูพวกเราทำงานแล้วดูงงๆ อ่ะ"
ตึง!......ถึงกับเครียด เรา 4 คนก็เอาแล้ว เราเล่นมากไปหรอ เราทำอะไรผิดอะ นี่ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ เล่นมากไปหรอ แบบเครียดเลยอ่ะ พี่เป้เค้าก็คุยกับเราดีมาก ชิวมากอ่ะ
พี่อุ้ยบอกว่า "เออไม่เป็นไรหรอก ถ้าไม่ได้ทำอะไรก็ไม่มีอะไร พี่ก็ถามดูเฉยๆ ว่าทำอะไรรึเปล่า ไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไร"
(พี่อุ้ยออกไป .. ปล่อยให้เรานั่งเครียด .................................................
วันนี้พี่เป้ออกจากห้องบ่อย ปล่อยให้เราอยู่กันเองบ่อยมาก เราก็คิดว่าพี่เค้าไว้ใจ เราเข้าที่แล้วไม่ต้องคอยดู แล้วทำไม อะไรยังไง..............?????????????????????????????
พี่เป้เข้ามา)
"พี่เป้ พี่เป้เครียดเรื่องอะไรอะ พวกหนูเล่นมากไปรึเปล่า มีอะไรบอกได้เลยนะพี่เป้"
พี่เป้ืำทำหน้าเหวอ .. "ฮึ? อะไร พี่เครียดเรื่องไร?" / "ก็ไม่รู้อะ พี่อุ้ยบอกว่าพี่เป้เครียด" / "อ๋อ นั่นมันเมื่อวาน ยอดไม่ตรงไง วันนี้ไม่มีอะไรใช่ปะล่ะ ทำกันได้ไม่มีปัญหาใช่ปะ"
"โหยยย ก้อพี่อุ้ยมาบอกว่าพี่เป้ดูเครียดๆ ตกใจหมดเลยอะ"
"หือออออ อุ้ยแหละเครียด เอาชื่อพี่มาอ้าง เราก็ชินกันแล้วใช่ปะ ทำกันได้ วันนี้คนก็น้อย สบายๆ"
พี่ชอลฮี ทำไมทำแบบนี้~~~~~
เสร็จแล้วสักพักพี่ชอลฮีก็มาเม้าใหม่อีกแระ 555555

วันนี้ มีผู้หญิง Australia คนนึง น่ารักมากกกกกกกกก เดินยิ้มเข้ามาเลย
เค้ามานั่งหน้าเคาเตอร์เราปุ๊บ เค้าก็ยื่นนามบัตรมาให้
นามบัตร มีหมีโคอะล่าหนีบอยู่ > w <
เราก็รับมา กำลังคิดว่าจะบีบหมีออกเอาคืนเค้า แต่ยังไม่ทันจะได้บีบ เค้าบอกว่า
"The Koala is for you." ^^ (กรี๊ซซซซซซ น่ารักมากอ่ะ)
เท่านั้นแหละเพื่อนเราอีก 3 คนมารุมใหญ่เลย แล้วก็พูดบอก โฮ้ย น่ารัก อิจฉาแล้วเนี่ย อะไรงี๊
เค้าบอกว่า รอแป๊บนึงนะ เค้าคิดว่ามีอีก ขอหาก่อน
เค้าก็เอาหมีออกมาจากกระเป๋าอีก แจกทุกคนเลย > w <
โอย น่ารักไปไหน
แล้วมีตัวนึง สีน้ำตาลอ่อน แบบสีดูเนื้อๆ คล้ายๆทรายหน่อย เพื่อนเราก็ถามว่า หมีโคอะล่าตัวจริงสีอะไร
เค้าบอก "Grey, with fluffy white ears. อันนี้เค้าทำขายเฉยๆ นะ มีรูปโคอะล่าเยอะแยะเลย โคอะล่าดังนะ น่าจะหาดูได้นะ"
เพื่อนเราก็บอกว่าเคยไปออสเตรเลียมาเค้าก็คุยด้วยใหญ่ แล้วก็ชวนคุยนี่นั่นโน่น น่าร๊ากน่ารักอ่ะ
พอเค้าออกไป สูททุกคนก็มีโคอะล่าหนีบอยู่ ฮิฮิ

เพื่อนเราพูดขึ้นมาว่าเราคอสเพลย์ พี่เป้สนใจใหญ่ ถามว่ามันเป็นยังไง ทำยังไง แล้วยังไง ยังไง ยังไง 55
อ้อ นึกขึ้นได้ เดี๋ยวต้องเอารูปไปให้พี่เป้ดูด้วย เค้าดูอยากจะรู้มากอ่ะ กร๊ากๆ

 

พรุ่งนี้ทำวันสุดท้ายแล้ว ของเราเหลือประมาณ 10 กว่าคน 17 หรือไงเนี่ย สบ๊าย~
ได้กินหนม กับชาฟรีอีก อิิอิ (ชากลิ่นวนิลาหอมมากกกกกกกก อร่อยมากกกกกกกกกกกกกกก อั๊ง~)

เดี๋ยวพรุ่งนี้มารายงานใหม่อีกนะ

หนุกจัง ทำงานเนี๊ยะ สบายด้วย เงินก็ดี พี่ๆก็น่ารัก ใจดี  ^ w ^

Comment

Comment:

Tweet


รีพอร์ทยาวเหยียดเลยคับ
กว่าจาอ่านจบ
ปล.งานดี เงินดี ลูกค้าหล่อสินะ
#1 by shura ซัง At 2009-10-08 01:14,